Przebieg linii elektroenergetycznych nie może utrudniać użytkowania budynków

Odległość linii elektroenergetycznych od budynków i dróg wyznaczają normy oraz obowiązujące przepisy. Wpływ mają również inne czynniki: izolacja przewodów, maksymalna temperatura przewodu, obciążenie oblodzeniem ale też konstrukcja danego budynku czy warunki lokalne.

Elektroenergetyczne linie napowietrzne przesyłowe i rozdzielcze prądu przemiennego (wysokiego, średniego i niskiego napięcia) przeznaczone są do przesyłania energii elektrycznej. Zadaniem linii wysokiego napięcia 110 kV jest przesył mocy od elektrowni, farm wiatrowych lub stacji transformatorowo-rozdzielczych najwyższych napięć NN/WN (np. 220/110 kV) do stacji transformatorowo-rozdzielczych WN/SN (110/15 kV), lub bezpośrednio do dużych zakładów przemysłowych o zapotrzebowaniu mocy od około 5 MW do około 150 MW. Zadaniem linii napowietrznych średniego napięcia 15–30 kV jest przesył i rozdział mocy od stacji transformatorowo-rozdzielczych WN/SN (110/15 kV) do stacji transformatorowo-rozdzielczych SN/nn (15/0,4 kV) lub bezpośrednio do średnich zakładów przemysłowych o zapotrzebowaniu mocy od około 2 MW do 15 MW. Zadaniem linii napowietrznych niskiego napięcia 0,4 kV jest przesył i rozdział mocy od stacji transformatorowo-rozdzielczych SN/nn (15/0,4 kV) do gospodarstw domowych lub małych zakładów przemysłowych o zapotrzebowaniu mocy do 70 kW.

Wymagania dotyczące projektowania i budowy linii napowietrznych z przewodami roboczymi gołymi określone są w normach:

PN-EN 50341-1:2013-03 Elektroenergetyczne linie napowietrzne prądu przemiennego powyżej 1 kV Część Wymagania ogólne – Specyfikacje wspólne,
PN-EN 50341-3-22:2010 Elektroenergetyczne linie napowietrzne prądu przemiennego powyżej 45 kV Część 3: Zbiór normatywnych warunków krajowych.
N SEP-E-003:2003 Elektroenergetyczne linie napowietrzne. Projektowanie i budowa. Linie prądu przemiennego z przewodami pełnoizolowanymi oraz z przewodami niepełnoizolowanymi.

Odległości linii energetycznych od budynków i dróg

Odległości te muszą być uwzględniane w projekcie przebiegu linii i zagospodarowania placu budowy. Linie elektroenergetyczne przebiegające w pobliżu dróg powinny być tak zaprojektowane i wykonane, aby podczas eksploatacji nie powodowały utrudnień w ruchu kołowym i pieszym i nie powodowały utrudnień w utrzymaniu tych dróg oraz wykonane były zgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu zarządcy drogi.

Czytaj także: Linia wysokiego napięcia na nieruchomości nie zawsze musi być problemem

W poziomie od budynków odległość linii napowietrznych powinny wynosić przy napięciu znamionowym do:

1 kV – 6,00 m;
15 kV – 7,10 m;
30 kV – 7,20 m;
110 kV – 7,74 m;
220 kV – 8,47 m;
400 kV – 9,67 m.

Odległość przewodów od powierzchni ziemi powinna wynosić: przy napięciu znamionowym do:

1 kV – 5,00 m;
15 kV – 5,10 m;
30 kV – 5,20 m;
110 kV – 5,74 m;
220 kV 6,47 m;
400 kV – 7,67 m

Odległość budynku od linii napowietrznych wysokiego

Odległość budynku od linii napowietrznych wysokiego napięcia zależy przede wszystkim od tego, pod jakim napięciem są przewody. Zgodnie z w/w normami przyjmuje się, że od linii napowietrznej o napięciu znamionowym

1 kV - 45 kV powinna być zachowana odległość 3 m,
przy napięciu 110 kV - 4,9 m (odległość zależy również od materiałów, z których został wybudowany dom).

Odległości minimalne między konstrukcjami wsporczymi lub uziomami słupów linii elektroenergetycznej a kablem linii telekomunikacyjnej:

1,5 m - w przypadku linii elektroenergetycznych pracujących w układzie z bezpośrednio uziemionym punktem zerowym;
2,5 m - w przypadku linii elektroenergetycznych pracujących w układzie z izolowanym punktem zerowym lub linii skompensowanych, mających konstrukcje wsporcze stalowe, betonowe lub drewniane uziemione;
0,8 m - w przypadku linii elektroenergetycznych pracujących w układzie z izolowanym punktem zerowym, linii skompensowanych mających konstrukcje wsporcze drewniane i nieuziemione
oraz linii do 1kV, niezależnie od rodzaju konstrukcji wsporczych.



Więcej na: prawo.pl